Parating na
Yun nga,
parating na.
Isang lakad para sa kinabukasan,
pero tila yata nababagabag.
Ng silo na kay talas,
huni na kay lakas.
Kay sakit,
kahit di pa tumatama.
Kahit tiisin,
wala rin magawa.
Basta,
paparating na.
Tatawid na sa kinabukasan,
ang mga kamay sa orasan.
Wala akong ibang marinig,
kung hindi tik-tak, tik-tak…
Gusto kong marindi,
pero nasanay na ata.
Ito na,
narito na.
Ngunit sa aking paglingon,
hindi pa pala nag-umpisa…
Filed under: Tulaan Sa Tren, lrt, mrt, poem, prosa, train station, tula
Recent Comments